آسمانم ابریست

Memoirs of a Geisha

navay-e-del — Mon, 28 Jan 2008 17:14:18 GMT

وقتی فکر می کنم به این سالهای سپری شده ی عمرم ، واقعا نمی دونم کِی بوده که لذت برده باشم؟ همیشه بستر برای لذت بردن از این زندگی تا حد قابل قبولی فراهم بوده ولی من هیچوقت لذت نبردم...نمی دونم دست خودمم نیست ولی همیشه تا حد زیادی فکر می کنم مامان در این مورد بی تقصیر نبوده . خدای من نمیخوام بی انصاف باشم ولی... همیشه آرزو می کنم کاش... (سانسور شد!)

مامان از همون سالهای ابتدای کودکیم تنها چیزی که در مورد من براش مهم بود ، فقط درس و نظم بوده! فقط و فقط!(یا من اینجوری حس کردم!). گاهی به این فکر می کنم که مامان در سالهای جوونی خودش دختر روشنفکر و مستقلی بوده. برخلاف عقیده پدرش درس خونده، در مقابل مخالفتهای شدیده پدرش برای دانشگاه رفتن ایستاده و دانشگاه رفته و سر کار میرفته و بر عکس خواهر های دیگه اش خیلی زود مستقل شده بدون اینکه ازدواج کنه. ولی الان خاله هام که از مامان بزرگترن و تحصیلات آنچنانی هم ندارن، خیلی دید بازتر و بهتری نسبت به مامان دارن!!

به هر حال مامان در زمینه تحصیل ِمن اونقدر مته به خشخاش گذاشت که آخرش هم چیزی نشدم!! ولی اعتراف می کنم این قضیه این روزها خیلی اذیتم میکنه. وقتی می بینم یه زمانی بین بچه های هم سن و سال فامیل فقط من راهنمایی و دبیرستان مدرسه تیزهوشان می رفتم و هر کی منو میدید کلی بهم امیدوار میشد در آینده چیزی خواهم شد(زهی خیال باطل!)؛ این آخر و عاقبتم شده خیلی حرص می خورم! وقتی میبینم اینقدر جا موندم ناراحت میشم.یا وقتی میبینم از دید همه خصوصا بابا، من و برادرم خیلی از نظر هوشی بهم نزدیک بودیم ولی اون یه بچه المپیادی شد که بدون کنکور رفت دانشگاه و من این شدم، باز حرص میخورم!!!

به هر حال دقیقا این دوموردی که مامان روش حساسیت داشت، من گند زدم بهشون !!! البته در مورد آدم لجبازی مثل من ،مطمئننا رفتار اون نتیجه ایی غیر از اینکه الان هست نمیداشت...

*دیشب بعد از اون دعوای عجیبم با مامان و حس و حال مزخرفی که اومده بود سراغم، وقتی شبش میخواستم بخوابم ، اولین چیزی که به خودم گفت این بود که باز امشب چه کابوسی میخوام ببینم!

ولی رویای دیشبم بی نظر بود.اینقدر این اواخر فقط کابوس و خوابهای وحشتناک می بینم و حتی در خواب هم آرامش ندارم، دیدن یه خواب آروم و با آرامش کلی بهم انرژی میده.البته فکر کنم خوابم بیشتر تحت تا ثیر فیلم "خاطرات یک گیشا" بود که دیشب دیدم!

موقع دیدن فیلم دلم خیلی گرفته بود و داستانش منو یاد چیز ی انداخت که بعد از سالیان سال در سکانس پایانی ِ فیلم اشکم در اومد! البته بخاطر خودم اشک می ریختم!عجب آدم ضایعی هستم من!!!:دی

خواب دیدم سفر کردم به یه جای کوهستانی ِ مشرف به دریا.یا مناظر پاییزی ِ زیبا و بدیع!!وقتی پام رو در اون آب زلال گذاشتم و راه رفتم یه آرامش بی نظری در وجودم اومد. خلاصه اینکه رویای شیرینی بود و من امروز هی این خواب یادم می افته و حال می کنم باهاش! در عالم واقعیت که آرامش نداریم باید بچسبیم به خوابمون دیگه!!!

فقط یه قسمت از این خواب برای من نا مفهوم بود و دلهره آور!همراهی که در این سفر داشتم اون کسی نبود که باید می بود!یکی از آشنایانی بود که من خیلی کم می بینمش و اصلا بیادش هم نمی افتم و تازه، ازدواج هم کرده!! بلا به دور! جریان این قسمت از خوابم رو درک نکردم!

پ.ن: بخش اول این نوشته محصول دیروزه، البته قبل از اون پیرشان احوالی ها!

پ.ن:از دیدن فیلم لذت بردیم! علی الخصوص از مناظرش! خدا رو شکر که بر اثر فقر مطالعاتی رمانش رو هم نخونده بودیم!

این روزها خیلی نگران زمانی هستم که میگذره.نگران این روزها...فرصت ها ...ثانیه ها

هی به خودم تلنگر می زنم که حواست باشه آسی، قدرشون رو بدون. فرصت داره تموم میشه...معلوم نیست تا کی تو بتونی خودت رو بسازی و اصلاح کنی!! تا کی بتونی شاد باشی و لذت ببری!!تا کی جوون باشی!!....ولی کو گوش ِ شنوا!!!

آه ام را می شنیدی، به حال زارم میرسیدی..

navay-e-del — Sun, 27 Jan 2008 14:43:18 GMT

*گاهی اوقات که بی حوصله ام دلم یه موسیقی تاره میخواد... یه موسیقی که اولین بار باشه میشنومش یا چیزی که مدتها باشه بهش گوش نداده باشم...این موسیقی هایی که ازشون خوشم میاد اونقدر بهشون گوش میدم که دیگه حالم بد میشه!...اینجور وقتهاست که میرم تو نوارها و کاستهایی که مدتهاست گذاشتم برای پاک سازی و حال و حوصله شو ندارم، یا تو کشوی داداشم یا تو وسایل مامانم ، چند تا کاندید انتخاب می کنم و گوش میدم. معمولا هم از نتیجه کار راضی ام!

دیروز هم یهو یادم افتاد تو امتحانات ترم قبل یه وقت که اینجوری بی حوصله بودم رفتم از وسایلم یه نوار قدیمی که فکر کنم مال ابتدای دهه 70 (شمسی!) بود پیدا کردم و کلی دچار نوستالوژی شدم و کلی خر کیف!

بالاخره کاست موردنظر رو از زیز تختم پیدا کردم! یه طرفش آهنگ های بيژن مرتضوی بود و یه طرفش معین! آخ که چقدر دوست دارم اونجایی که بیژن مرتضوی میخونه "بی تو دارم میمرم...خوابتو هر شب میبینم...مثل جووونی تو رگم..اگه نباشی میمیرم..."!!!

آخ که چه لذت بی نظیری داره گوش دادن به این آهنگ های قدیمی! که لزوما یک اثر هنری و یا صدای قوامی و بنان و قمر نیستند!!! به غیر از خاطره انگیز بودن فوق العاده این آهنگ ها، هنوز هم انگار درشون روح هست.ممکن گاهی اوقات ریتمشون یا صدای گروه کرشون خنده دار هم باشه ولی باز ...نمی دونم این موسیقی مزخرف این روزهای ما ممکن چندین سال بعد باز خاطره انگیز باشه برامون؟؟؟

مثلا کسی هست که "مشکوکم " شادمهر رو چندین سال بعد بخواد گوش بده؟؟!!

*دلم میخواد تو این برف شال و کلاه کنم و بیام پیشت.چه آرزوی ساده ایی! فوق العاده قابل دسترس ِ! فقط باید از خونه بیام بیرون و ...نمی دونم تا کی حسرت این آرزوهای ساده باید به دلم باشه...

پ.ن1:"نامهربونی نمی خواهی بدونی گذشته بر نگشته...رسوای شهرم نمی خواهی بدونی که آب از سر گذشته ...." وای چقدر الان شنیدن این آهنگ به من میچسبه! نمی دونم چرا!

پ.ن2:باز نمی دونم چی شده که من از "من اگه نباشم" کامران و هومن خوشم اومده!

اول که شروع کردم به نوشتن حالم خوب بود...هر چه گذشت بدتر شدم...فعلا ترجیح دادم یه قسمت از پست رو حذف کنم تا بعدها بگم!

بعضی ها!

navay-e-del — Fri, 18 Jan 2008 18:31:18 GMT

*تو کوچه داشتم می رفتم، یه کارگر ساختمون که تو این سرما یه شلوار لی کوتاه رنگ رو رفته با کتِ نازک و بزرگ و کهنه تنش بود ، چند تا نون بربری و چند تا تخم مرغ تو دستش؛ جلوتر از من داشت میرفت.سر ظهر بود. همین حوالی کلی نذری میدن. حداقل تو هر کوچه یه نفر هست که نذری داشته باشه. اونوقت اینا باید یه غذایی مثل روزهای قبلشون بخورن و بعضی آدم های شکم سیر تموم تلاششون رو بکنن تا در حد ممکن این روزها نذری جمع آوری کننن! و یه خونه که نذری داشته باشه رو در محل جا ندازن!!طرف وقتی صندوق عقب ماشینشو باز میکنه شوی غذا ست انگار! نمی دونم واقعا بعضی ها اینهمه غذا رو چی کار میکنن؟؟؟

قبول دارم عطر و طعم این نذریها خیلی خوب و هوس انگیزه، ولی کاش حداقل 20% این غذاها دست آدم هایی برسه که باید برسه!تازه بیشترین تعداد این نذری ها در شمال شهر و مناطق پول دار نشینه!هر چند بعضی ها خودشون یه تعداشو اون جاهایی که باید پخش میکنن ولی ...

*عده ایی این هیئتها و عزاداری های حسینی براشون ارزش خاصی داری و بعضی ها هم بدشون میاد و براشون بی معنیه. برای بعضی ها هم که همون حسین پارتی ِ!

نماز و روزه شونو میخوان ولی شدیدا با این عزاداری ها مشکل دارن! برای بعضی ها هم که همون حسین پارتی ِ! به غیر از حس نوستالوژیکی که از دیدن بعضی از این هیئتها بهم دست میده، گاهی حس عجیبی ازدیدن بعضی هاشون پیدا میکنم.مثل یه هیئتی که پارسال دیدم. پسره عجیب قشنگ و سوز ناک ساکسیفون میزد! فوق العاده بود!!!منم که عاشق صدای ساکسیفون و نی! به هر حال حس میکردم خدا همون نزدیکی هاست!!!

*چقدر دیدنش در اون وضعیت برام سخت و عذاب آور بود.فکر نمیکردم وقتی برم ببینمش اینقدر حالم بد بشه،وقتی رسیدم خونه از اون زمانها بود که حس میکردم اگه گریه کنم سبک میشم ولی نمیشد!! تازه بعد از اون گریه ی ساعت 3 نصف شب کمی آروم شدم. گاهی برام عجیبه که چطور میتونه اینقدر صبور باشه و هیچ شکایتی نکنه. وقتی گفت تو اون وضع هم نماز میخونه ، از خودم خجالت کشیدم که چرا مدتهاست نماز نمی خونم! (هر کسی اعتقادی داره .نماز خوندن نشانه ی انسانیت نیست ولی بنظرم وقتی درست خونده بشه چیزه خیلی خوبیه!!)

ایول به مرامت داداش!!!!

navay-e-del — Mon, 07 Jan 2008 18:35:18 GMT

جلوی پنجره ی اتاقم دو تا کاج بلند و میانسال هست، در کنار خطوط سیم برق و پیام!!

مدتهاست یکیشون خم شده و افتاده روی دیگری.شاخه ها و برگها ی سبزش خیلی کمه و هر سال هم کمتر میشه،نیمه جونه. ولی اون یکی کاج تا حالا نه سنگدلی کرده و نه نا رفیقی. با قامتی افراشته کاج زخمی رو نگه داشته! زیر این برف کاج زخمی سنگین تر هم شده ولی باز کاج افراشته خم به ابرو نیاورده!!

*عجیبه این درخت بعد از این همه سال همزیستی با انسان، از ما درس نگرفته!!

*در کنار خطوط سیم پیام/ خارج از ده دو کاج روییدند....یادش بخیر!! فازسی چهارم دبستان!!این شعر به طرز عجیبی در ذهن من حک شده...فکر کنم برای خیلی ها همینطور باشه!

*حیف نمیشه عکس این دو تا درخت کاج رو اینجا بذارم.

*من چرا هیچوقت آدم موقعیت شناسی نیستم؟؟؟! پس کی میخوام اصلاح بشم؟؟؟؟چرا من درست بشو نیستم؟؟!!!

* لعنتی!!! تو چرا باید از ته ریش خوشت بیاد.اصلا چرا همش باید ته ریش داشته باشی؟؟؟ من خوشم میاد ولی تو نباید خوشت بیاد!! نباید خوشت بیاد!!

من چه دانستم که عشق این رنگ داشت...

navay-e-del — Fri, 04 Jan 2008 18:49:18 GMT

هیچوقت نفهمیدم چطور شد که عاشقت شدم.غیر منتظره بود و غیر قابل پیش بینی! اصلا خاصیت عشق همینه. زمانی این اتفاق افتاد که فکر می کردم اونقدر درگیری دارم که دیگه به فکر عشق و احساس نیفتم!آدم ها یا از سر شکم سیری عاشق میشن یا از سر بدبختی یا شاید هیچکدوم!!

برای آدم مغرور و خودخواهی مثل من این عشق عجیب بود!منی که خودمو خیلی قبول داشتم، از همه نظر! ولی همه چیز بر خلاف انتظار من پیش رفت...من هر روز بیشتر غرق میشدم و تو هیچی نمیدیدی! من کِی فکر می کردم اینطور عاشق بشم؟! کِی فکر می کردم تو یه هفته 6 کیلو از وزنم کم بشه.کِی فکر می کردم عاشق کسی بشم که تا بحال ندیدمش... کسی که خودش اینقدر درگیری داره.کِی فکر می کردم تو اینقدر خوب باشی؟ کِی فکر می کردم تو بتونی این حصارِ دوره منو بشکنی و بیای تو !کِی فکر می کردم تو تموم تصوٌر منو از یه معشوق پاک کنی و از نو بسازیش... این عشق خیلی عجیبه! خیلی!! اون آدم مغرور خودپسند تو این عشق شکست و خورد شد. اعتماد بنفسش دود شد. سختی اش زیاد بود. زیاد درد کشیدم. زیاد ...ولی خب ..گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی!! اما چقدر از این ضرب المثل بدم میاد... همیشه از صبر کردن بدم میاد... از صبور بودن بدم میاد... ولی همیشه هم مجبور بودم صبر داشته باشم در این زندگی!

با تمام اینها در این عشق دوباره زاده شدم...یه آدم جدید... خیلی متفاوت تر از آدم قبلی...بزرگ شدم!

*چه روزهایی گذروندم...چه روزهایی گذروندیم...چه روزهایی میگذرونیم...

*اولین بار که سه هفته بدون دلیل خاصی، ننوشتم حتی اون برف زیبای چهارشنبه هم نتونست طلسمو بشکونه!اگه امروز هم نمی نوشتم احتمالا حالا حالاها اینجا خاک میخورد...خوشبحالتون میشد ولی! از دستم راحت میشدید...

*اون سفر چند روزه به کیش اثرات مثیت زیادی واسم داشت. باعث شد کمی نظرم نسبت به سفر تغیر کنه...همیشه از سفر بیشتر از یک روز،بیزار بودم... بیشتر هم بخاطر وسواسی بودنم...ولی حالا بدم نمیاد گاهی سفری داشته باشم.

ولی چه لذتی داشت چند روزی از دست این گشت ارشاد راحت بودیم!!

* این روزها سعی می کنم بیشتر به خودم برسم. صبحونه رو با حوصله میخورم،وقت میزارم واسش و لذت می برم از ترکیب آب پرتقال طبیعی و نون تست شده و پنیر!

شبها میوه و شیر قبل از خوابمو میخورم! کرم صورت و لبم رو میزنم. بعد از حموم پوستمو چرب میکنم. خلاصه اینکه بچه خوبی دارم میشم انگار!!!

دل اسیر آرزوهای محاله...

navay-e-del — Fri, 14 Dec 2007 17:20:18 GMT

* عصر بدجور دلتنگ بودم و حالم خراب بود. جالب اینکه در تموم اون مدتی که من هدفون تو گوشم بودم و ابی میخوند و سرمو تو بالش فرو کرده بودم و گریه می کردم و تکرار میکردم "دل اسیر آرزوهای محاله..."؛صدای شادی و بزن و برقص همسایه که مراسم پاتختی داشتند!!!! گوش فلک رو کر کرده بود و هنوز هم تموم نشد!!! آدم ها چه دنیا های متفاوتی دارند...

هر چی فکر می کنم ، می بینم تو این 5-6 ماهی که پیش مشاور رفتم، وضعیت روحی روانیم چندان تغیری نکرده.فقط همون روزی که از مطبش برمیگردم خوبم ولی خیلی زود همه چیز دوباره مثل اولش میشه. انگار فقط دارم پولمو دور میریزم...

*تا بحال به این نتیجه نرسیده بودم که هوس بزانگیز ترین، زیباترین و قنج آور ترین!!!! بخش عروسی، اون رقص زیبای عروس و داماده! البته نمی دونم خودشون زیر اون همه نگاهی که بهشون خیره شده چه حسی دارن!! اون چنین در آغوش کشیدنهایی و اون فرنچ کیس ها مطمئننا رشک خیلی ها رو در اون لحظات بر می انگیزاند!!!!!!

البته فکر می کنم اگه فیلمبردارها در اون لحظات عروس و داماد رو راحت بذارن و اونقدر امر و فرمایش نداشته باشند؛ لذت بخش تر میشه براشون!نمی دونم چرا این روزها همه اصرار دارن یه فیلم بلند به

همراه حرکات محیر العقول از عروسی شون داشته باشند!!

پ.ن:تا حالا دامادی به اکتیوی دامادی که دیشب عروسی شون رفته بوم ندیده بودم. تا بحال ندیده بودم داماد با هر آهنگ اینقدر ادا اطوار و جینگولک بازی برای عروس خانوم در بیاره! خدایی داماد ریلکس و با نمکی بود!!

پ.ن: ابتدای پست حذف شد!

من،تابع سینوسی،صادق ها و آلن پو!

navay-e-del — Wed, 05 Dec 2007 15:11:18 GMT

*امروز با آرامش دلچسبی جلوی این مانیتور نشستم. نه اینکه اوضاع و احوالم خیلی خوب باشه و همه چیز بر وفق مراد باشه، اتفاقا برعکسه!! ولی سکوت و تنهایی که مدتهاست دنبالش بودم امروز تو این خونه هست و این بیش از هر چیزی بهم آرامش میده و یه جورایی شادم میکنه. وقتی دستهای همیشه سرد ِ من این فنجون چای داغ رو هم لمس میکنه یه حالت کیف آوری پیدا می کنم!! لذت داره بعد از مدتها،اینچنین چشم به این صفحه دوختن و خوندن نوشته ها و چای داغ نوشیدن! البته اگه این "پیشو"ی خوشگل ما بذاره و از خواب بیدار نشه و منو از این لذت محروم نکنه!!!حالا حال مادرهایی که به زور بچه اشون می خوابونن و نگرون کوچک ترین تق و توقی هستن که نکنه بچه اشون بیدار بشه رو درک میکنم! خوب هم درک می کنم!

*مدتهاست میخوام وسایل اتاق و دکورش رو تغییر بدم ولی نمیشه. دیروز تموم جز به جز ایده آل ترین تغیرات رو تو ذهنم مجسم کردم. البته من اصولا هر پروژه ایم صد سال طول میکشه تا به مرحله بهره برداری برسه! یه اتاق با رنگ دیوارهای صورتی ، بنفش یا لیمویی! (بنظر شما کدوم بهتر ه؟؟) با سرویس استخونی یا سفید با رگه های طوسی. با چند تا از این تابلوهایی که مدتهاست تو همه شهر کتابها پره!! هر چند این اتاقم رو اصلا دوست ندارم. به هیچ وجه قابل مقایسه با اتاق بزرگ قبلی با اون ویو رویایی نیست ولی خب چاره ایی نیست دیگه!

*از قدیم ها تا به امروز یکی از کارهای مورد علاقه من که دوست دارم بهش جامعه عمل بپوشونم!!، داشتن یه کافی شاپه!! هر چند هر وقت به مامان و بقیه میگم کلی اخم و تخم همه میکنن که این دیگه چییه!! و خجالت بکش و به فکر آینده ات باش!! دیگه کم مونده یه بلا به دور هم بگن.تنها کسی که من رو در پردازش این رویا حمایت میکنه خواهرمه!امروز موقع ناهار ، سر میز ، دوباره از این رویای دور و درازم قصه ها گفتم! اینقدر پیش رفتم که فقط مونده بود یه اسم خوشگل واسه کافی شاپ رویاهام پیدا کنم!!!!

*تا حالا دید کسی با "شام مهتاب" داریوش برقصه؟!! پیشو بیدار شده، آوردمش تو این اتاق و گذاشتم رو زمین! اون هم همونطور که نشسته، با این آهنگ یه تکون های موزون و شدیدی به سر و باسن مبارکشون میدن!!خدایی اینقدر امروز واسه این پیشو من شکلک در آوردم و صدا های مختلف تولید کردم که دست ملیجک رو از پشت بستم!!

_دو روز پیش برف بارید، اولین برف زمستونی ( یا پاییزی امسال!) و من ذوق کردم و سرما خوردم و ...

_این دوهفته ، نه جایی رفته بودم و نه خبر خاصی بود. ولی یه کم سرم شلوغ بودم و کم حوصله بودم.بعضی از وبلاگها رو میخوندم ، البته معمولا فقط می خوندم!

_ هفته گذشته کلی از داستانهای صادق چوبک و هدایت و ادگار آلن پو رو خوندم.لذت بخش بود!

_ این روز ها هم در نوسانم...

دو پاره؛ شادی من و چوپان دروغگو!

navay-e-del — Fri, 23 Nov 2007 17:24:18 GMT

۱)هفته ایی که گذشت هفته عجیبی بود. ولی به راحتی می تونم بگم یکشنبه ایی که گذشت یکی از بهترین روزهای عمر من بود.یا شاید می تونم بگم بهترین روز عمرم بود.این روزها همش ساعتها و خاطرات هفته گذشته رو مرور می کنم. یکی از بدترین عادتهایی که دارم اینکه در اوج شادی و لذت هم باز گاهی به ذهنم میرسه که این لحظات تموم میشه و مثلا فردا حسرت این ساعات و لحظات رو خواهم خورد!

این روزها که همش میگم هفته گذشته این موقع اینجوری شد ، فلان ساعت این کار رو کردم ، اون لباس رو پوشیدم و .. و... وهی بیشتر دلم میسوزه و دلتنگ میشم برای روزهای خوشی که سپری شده.

۲)چقدر راحت دروغ میگیم و چقدر دروغ گفتن برامون عادی شده. نود درصد حرفهامون پُُره از دروغهای به اصطلاح مصلحت آمیزه. وقتی بچه ایم برای رهایی از شماتت پدر و مادر و بزرگترها دروغ میگیم، وقتی بزرگیم باز برای رهایی از سرزنش دیگران ، برای بهتر جلوه دادن خودمون ، برای پوشاندن عیبهامون برای بدست آوردن موقعیتی و یا برای بدست آوردن دل دیگرون دروغ میگیم. اونقدر که گاهی برای خودمون هم مرز حقیقت و دروغ از بین میره.

کم نیستند آدم های موفقی که دروغ میگن و با همون دروغ ها پیشرفت می کنند...کم نیست موقعیتهایی که وقتی حقیقت رو میگیم کلی سرزنشمون میکنن و مسخرمون میکنند...کم نیستند آدم هایی که وقتی خطا یی می کنند و بعدش برات اعتراف می کنند انتظار دارن بخاطر این راست گویی و صداقتشون از سر تمام تقصیراتشون بگذری،و با آغوش باز پذیراشون باشی!!! چه انتظار بیهوده ایی دارند!

و هیچ دروغی مسخره تر از به دروغ گفتن "دوستت دارم" و " عاشقتم " نیست. فکر می کنم بیشتر از هر کلمه و عبارتی این جملات به دروغ بکار برده میشه و چه توجیه بیخودی برای این کار میاریم. چه توجیه بدتر از اینکه نمیخوایم قلبشو بشکنیم ...نمیخوایم آسیبی ببینه و ناراحت بشه!!!...

پ.ن: بعضی از آدم ها فطرتشون با دروغ سرشته شده انگار!!! واسه کوچکترین و بی اهمیت ترین چیزها هم باید دروغ بگن... تا حالا با این آدم ها سرو کار داشتید؟؟...به ساده ترین حرفشون هم نمیشه اعتماد کرد... مثل چوپان دروغگو!!

پ.ن: بنظرتون میشه بدون گفتن هیچ دروغی با آرامش زندگی کرد؟

پ.ن: اکثر ماها ادعا داریم که انسانهای صادقی هستیم . یا صداقت افراد خیلی برامون مهمه. ولی در شرایطی که می دونید گفتن حقیقت فرد مقابل رو نسبت به شما بی اعتماد میکنه و یا گفتن حقیقت ضرر زیادی براتون داره،(البته معمولا هم این پیامدها وجود داره!) باز شهامت گفتن حقیقت رو دارید؟؟

پ.ن:گاهی اوقات دوست داریم دروغ بشنویم!!!مگه نه!!!

پ.ن: یکی از جاهایی که به سختی می تونم حقیقت رو پنهان کنم زمانی که هدیه ایی دریافت کنم که دوست ندارم ولی میخوام نشون بدم که خیلی هم خوشحالم و ازش خوشم اومده!!اون لبخند مصنوعی به هیچ وجه با عضلات کج و کوله شده صورتم جور در نمیاد!

...

navay-e-del — Fri, 16 Nov 2007 18:46:18 GMT

این هفته پر از روزهای عجیب بود برای من. پر از اتفاقهای عجیب و باور نکردنی بد و خوب. ولی با وجود بیماری چند روزه که دو روزش واقعا جونم داشت بالا می اومد !،و در حالی که خیلی برام مهم بود که مریض نشم و از غم مریض شدن اشکم در اومده بود!!؛ هفته عجیبی بود! همه چیز غیر منتظره بود!یه ساعتهایی حالم افتضاح بود و هق هق ام براه و یه ساعتهایی شادی رو تا مغز استخونم حس کردم!

ولی دیروز فوق العاده بود! شادی عمیقی که تا حالا تجربه نکرده بودم... بی تاب روزهای آینده ام... هر چند می ترسم...

پ.ن:حیف وقت تنگه!! خیلی تنگ!!!!

از انسانی که منم،قصه ها توانم کرد، اگر...

navay-e-del — Wed, 07 Nov 2007 18:45:18 GMT

این روزها شادم که میگذرند.

این روزها گاهی در سر شوری دارم و در اوج آسمانم و گاهی گوش فرا می دهم به این ترنم موزون حزنی که تا ابد شنیده خواهد شد.

این روزها دوره می کنم شب را، روز را، هنوز را.

این روزها نه می در کف است و نه معشوقی به کام.

این روزها دلگیرم مادر جان! اما می دانم نمیدانی!

این روزها حسرت زنانی را میخورم که در شکاف گریبانشان همیشه هوا به بوی شیر تازه می آمیزد.

این روزها تنم به پیله ی تنهای ام نمیگنجد.

این روزها تنم به پیله ی تنهایی ام نمیگنجد.

این روزها...